О некоторых полонизмах и их восточно славянских соответствиях в деловой письменности южной и юго-западной Руси XIV-XV веко

Abstract

Artykuł poświęcony jest analizie 4 grup wyrazowych (быдло – скотъ, скарга – жалоба, часъ – врýмÿ – веремÿ, привилей – вольность – жалованье – право – твердость – крýпость), z których tylko trzy leksemy: быдло, привилей, скарга traktowane są w Słowniku języka staroukraińskiego jako polonizmy. Przeprowadzone badania pokazują jednak, że semantyka większości leksemów świadczy o wyraźnych wpływach polskich. Dotyczy to takich wyrazów jak часъ, жалоба, вольность, право, твердость, крýпость). Porównanie z językiem staroruskim i współczesnym językiem ukraińskim i rosyjskim pokazuje również, że w procesie rozwoju historycznego język ukraiński wybierał (w materiale analizowanym) opcję podobną do polskiej. Można mówić o powstaniu w XIV-XV wieku zony konwergencji językowej pomiędzy językiem polskim a językiem terenów Rusi Południowej i Południowo-Zachodniej.