Два шляхі развіцця беларускай паэзіі (Максім Багдановіч і Янка Купала)

Abstract

We współczesnym literaturoznawstwie białoruskim dominuje pogląd, że twórcami nowej literatury białoruskiej są przede wszystkim J. Kupała i J. Kołas. M. Bahdanowiczowi zaś często przypisuje się rolę ich ucznia i kontynuatora. W ten sposób niesłusznie utwierdza się przekonanie, że rozwój poezji białoruskiej przebiegał prawie bezkonfliktowo i że o jej kierunku rozwoju decydował J. Kupała, którego już w latach 20-ch okrzyknięto prorokiem narodowym. W artykule Dwie drogi rozwoju poezji białoruskiej (Maksim Bohdanowicz i Janka Kupała) autor powraca do okresu Naszej Niwy (1906-1915), w którym - jak wskazuje wnikliwa analiza wspomnień W. Łastowskiego, a także wypowiedzi krytyczno-literackich, publicystycznych oraz wielu wierszy programowo-estetycznych Kupały i Bahdanowicza - kształtowały się dwa nurty rozwoju poezji białoruskiej jako dwa wyraźnie przeciwstawne poglądy na zadania i cele sztuki w ogóle w życiu społecznym. Na czele tych dwu odmiennych kierunków stali Bahdanowicz i Kupała.