http://hdl.handle.net/11320/20427 Fri, 12 Jun 2026 07:52:28 GMT 2026-06-12T07:52:28Z http://hdl.handle.net/11320/20454 Tytuł: Prawdziwa nauka bogów Esruy i Hormusty o stanie spraw naszych czasów Opis: Z klasycznego języka mongolskiego przełożyła Elwira Dżalczynowa-Malec; OD TŁUMACZA: Ważne miejsce wśród dzieł literatury mongolskiej ostatnich czterech stuleci zajmują proroctwa polityczno-religijne. Dzieła te jednak - mimo że stanowić mogły cenne źródło wiedzy historycznej o świadomości polityczno-religijnej Mongołów - nie były prawie wykorzystywane przez badaczy, aż do czasów najnowszych. Dlatego też książka Alicji Sárközi Political prophecies in Mongolia in the 17-20th centuries (Budapeszt 1992) jest niewątpliwie godna uwagi. Znajdują się w niej transkrypcje i tłumaczenia 13 tekstów proroctw z omawianego okresu, z których jeden - „Oto prawdziwa nauka bogów Esruy i Hormusty o stanie spraw naszych czasów” - przełożyłam z klasycznego języka mongolskiego na język polski w oparciu o transliterację Alicji Sárközi. W pracy pomocne mi były obszerne przypisy, którymi autorka książki obficie opatrzyła poszczególne teksty, systematyzujący materiał wstęp oraz wprowadzenia do tekstów (....). Sun, 01 Jan 1995 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/11320/20454 1995-01-01T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11320/20452 Tytuł: Człowiek i maszyna. Problem socjologii i metafizyki techniki Autorzy: Bierdiajew, Mikołaj Opis: Z oryginału rosyjskiego przełożyła Ewa Matuszczyk; OD TŁUMACZA: Wydany przez Larousse’a w 1984 roku Słownik filozofii autorstwa Julii Didier wymienia artykuł Bierdiajewa Człowiek i maszyna jako jedną z czterech jego najważniejszych prac. Ocena ta usprawiedliwiałaby w jakiś sposób prezentację niniejszego tekstu, ale nie można się na nią powołać, albowiem jest zdecydowanie przesadzona. Oprócz wielu innych ważnych prac w słowniku tym nie wymienia się, na przykład, fundamentalnego dzieła Bierdiajewa z 1927 roku Fiłosofija swobodnogo ducha (wydanie francuskie tej pracy nosi tytuł Esprit et liberté). Dziełu temu zawdzięcza Bierdiajew tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu w Cambridge w dziedzinie teologii nadany mu w roku 1947 (w tym samym roku Bierdiajew był oficjalnym kandydatem do nagrody Nobla). Jak więc się stało, że w świadomości przeciętnie z filozofią obznajomionego Francuza praca ta uplasowała się tak wysoko? Artykuł Człowiek i maszyna najpierw ukazał się w przekładzie na język francuski w roku 1933, a dopiero potem oryginał rosyjski został opublikowany w emigracyjnym czasopiśmie Put'. Bierdiajew zebrał w nim tezy dotyczące problemu człowiek a maszyna, które wypowiadał już wcześniej przy innych okazjach. Był to głos w szerokiej dyskusji dotyczącej losów cywilizacji przemysłowej i próba analizy zagadnienia techniki, jej roli we współczesnym świecie, przez pryzmat filozofii religijnej i egzystencjalistycznej zarazem(...).; Podstawa przekładu: N. A. Bierdiajew, Cziełowiek i maszyna (Probliema socyołogii i metafizyki techniki), „Put”’, No 38, Pariż, maj 1933, ss. 3-37. Sun, 01 Jan 1995 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/11320/20452 1995-01-01T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11320/20451 Tytuł: O samej naturze substancji, czyli o sile wszczepionej i działaniach istot stworzonych (Acta Eruditorum, wrzesień 1698) Autorzy: Leibniz, Gottfried Wilhelm Opis: Z oryginału łacińskiego przełożyła Krystyna Krauze-Błachowicz; Niniejszego przekładu dokonano z wydania: Die philosophischen Schriften von Gottfried Wilhelm Leibniz, Herausgegeben von C. J. Gerhardt, Bd. IV, Hildesheim 1960, s. 504-516. Sun, 01 Jan 1995 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/11320/20451 1995-01-01T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11320/20449 Tytuł: Medytacje o miłości. List do Pierre’a Chanuta z 1 lutego 1647 Autorzy: Descartes, René Opis: Z języka francuskiego przełożył Jerzy Kopania; OD TŁUMACZA: (...) W czasie podróży do Francji w 1644 r. Descartes nawiązał znajomość z Claude’m Clerselierem (1614-1684), głośnym w swoim czasie filozofem, który po przeczytaniu pism Descartes’a sam zaczął się mienić bardziej kartezjańskim niż Kartezjusz. W domu Clerseliera poznał Descartes jego szwagra, Hectore-Pierre Chanuta (1601-1662), który wówczas był prezydentem Izby Skarbowej w Auvergne, w następnym roku zaś został rezydentem Francji w Szwecji; ta znajomość szybko przerodziła się w przyjaźń, miała jednak zaważyć tragicznie na losach filozofa. Inteligentny i ciekawy nowinek naukowych dyplomata zaczął przy nadarzających się okazjach wspominać o Descartes’ie królowej Krystynie, ta zaś zainteresowała się jego poglądami na pewne kwestie i za pośrednictwem Chanuta stawiała mu pytania. Jedno z tych pytań, przekazane filozofowi przez Chanuta w liście z 1 grudnia 1647 r. dotyczyło istoty i rodzajów miłości. Descartes odpowiedział obszernym listem z 1 lutego 1647 r. (...) Sun, 01 Jan 1995 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/11320/20449 1995-01-01T00:00:00Z